ΤΥΠΟΣ Archives - Tsantirinews.gr

Category Archives: ΤΥΠΟΣ

ΤΎΠΟΣ-PRESS-ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ

ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ

Όπως αναφέρεται στη δικογραφία, όλα ξεκίνησαν στις 11 Φεβρουαρίου 2016, όταν στη Διεύθυνση Δίωξης Εκβιαστών εμφανίστηκε η υπεύθυνη του γραφείου τύπου και επικοινωνίας του διευθύνοντος συμβούλου της ΕΥΔΑΠ ονόματι Α.Κ. καταγγέλλοντας ότι το βράδυ της 4ης Φεβρουαρίου κατά τη συνάντηση που φέρεται να είχε με τον δημοσιογράφο Π. Μουσσά, ο τελευταίος της ζήτησε να συνεργαστούν και απαίτησε από αυτή να δώσει χρήματα στον εκδότη της «Ακρόπολης» Τ. Μαυρίκο προκειμένου να μην γράφει αρνητικά σχόλια για την ΕΥΔΑΠ.

Τρεις Ισπανοί δημοσιογράφοι αγνοούνται στη Συρία εδώ και δέκα ημέρες

syria

Τρεις Ισπανοί δημοσιογράφοι αγνοούνται στη Συρία εδώ και δέκα ημέρες, ανακοίνωσε η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Δημοσιογραφικών Ενώσεων της Ισπανίας (FAPE).

Επιστολή ΕΣΗΕΑ στον Άρειο Πάγο για τους προπηλακισμούς από Χρυσαυγίτες

esiea



Επιστολή προς την Εισαγγελέα του Άρειου Πάγου Ευτέρπη Κουτζαμάνη απέστειλε η ΕΣΗΕΑ με α

φορμή τους προπηλακισμούς δημοσιογράφων από βουλευτές της Χρυσής Αυγής.

«Τις τελευταίες ημέρες όλοι μας γίναμε μάρτυρες της πρωτοφανούς επίθεσης προς τα ΜΜΕ και τους δημοσιογράφους, από τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Η απαράδεκτη συμπεριφορά τους, οι ύβρεις και οι απειλές που εκτοξεύθηκαν εναντίον συγκεκριμένων δημοσιογράφων και Μέσων, που σαφώς έχουν στοχοποιηθεί και η εικόνα που μεταφέρθηκε σε όλο τον κόσμο από τα διεθνή Πρακτορεία, προκαλεί αγανάκτηση αλλά και ανησυχία για το μέλλον, για τη Δημοκρατία που εμείς υπηρετούμε με σεβασμό και για το δικαίωμα στην ενημέρωση όλων των πολιτών. Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, εκφράζοντας τον προβληματισμό και την ανησυχία των δημοσιογράφων από αυτές τις συμπεριφορές, ζητεί την προστασία των μελών μας και τις περαιτέρω ενέργειές σας για την αντιμετώπιση του προβλήματος».

Συμπαράσταση στους απεργούς των Πρακτορείων Τύπου

notepad_440x

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (Π.Ο.Ε.ΣΥ.) εκφράζει την αμέριστη συμπαράστασή του στους εργαζόμενους στα πρακτορεία διανομής Τύπου που από σήμερα το απόγευμα κηρύσσουν 24ωρη απεργία για να «αντισταθούν στη φτώχεια και στην εξαθλίωση», όπως τονίζεται στην ανακοίνωση της Ένωσης Προσωπικού Πρακτορείων Εφημερίδων.

Αντιστέκονται στις επιλογές των εργοδοτών να μεταφέρουν τα αποτελέσματα της οικονομικής τους κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων. «Όσο κι αν θέλουν να πείσουν ότι ανταγωνίζονται μεταξύ τους, επισημαίνεται, η πραγματικότητα λέει ότι συμπορεύονται στην επίθεση ενάντια στα εργασιακά δικαιώματα. Παράδειγμα η κοινή τους ανακοίνωση που προειδοποιούσε για το δικαίωμά τους να κόψουν μισθούς και επιδόματα».

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να δώσουν τη μάχη για τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους. Προστατεύουν με κάθε τρόπο τη Συλλογική τους Σύμβαση και το δικαίωμα στην εργασία.

Η σπαρακτική εξομολόγηση ενός απολυμένου δημοσιογράφου

vima_1

vima_1

Η αναδιάρθρωση του Δημοσιογραφικό Οργανισμού Λαμπράκη που περιλαμβάνει ένα επώδυνο σχέδιο περικοπών και απολύσεων έρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο για την εκδοτική βιομηχανία της χώρας που δείχνει απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει την νέα πραγματικότητα.

Οι περικοπές και οι απολύσεις σε οποιοδήποτε τομέα της παραγωγικής δομής της ελληνικής κοινωνίας κρύβουν ανθρώπινα δράματα αφού πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι. Το iefimerida.gr δημοσιεύει μια ανάρτηση στο facebook του δημοιογράφου Γιάννη Ανδρουλάκη που αποτυπώνει τα συναισθήματα ανθρώπων που χάνουν την δουλειά τους σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς.

Γράφει ο δημοσιογράφος:

Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά…

Την Παρασκευή, κατά τις 11 το πρωί, δέχθηκα το τηλεφώνημα που περίμενα εδώ και καιρό από τον διευθυντή στην εφημερίδα. Με κάλεσε στο γραφείο του, όπου μου είπε ότι «βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση». Δε μου είπε σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται κι εγώ δεν μπήκα στον κόπο να τον βγάλω από αυτήν επισημαίνοντάς του εγώ σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται. Επειτα μου είπε ότι αυτός δεν ήθελε καθόλου να φύγω από την εφημερίδα και ότι λυπάται πολύ. Τον παρηγόρησα άκεφα για το κακό που τον βρήκε και εκείνος μου σημείωσε ότι ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Συμφώνησα μαζί του ότι το μέλλον είναι για όλους άδηλο, του είπα ότι δεν υπογράφω την απόλυση και έφυγα από το γραφείο του με την ψευτοπερηφάνεια εκείνου που είπε την καλύτερη ατάκα σε μια αμήχανη κουβέντα.

Στο δικό μου γραφείο δεν πήγα. Δεν είχα προσωπικά αντικείμενα να μαζέψω, τα μάζεψα όλα τον Ιούνιο όταν μας ενημέρωσαν ότι επίκειται αναδιάρθρωση τμημάτων για μείωση του κόστους –δεν ήξερα που θα με έβρισκε η «αναδιάρθρωση» ούτε αν θα έχει μείνει κανείς πια να μαζέψει τα πράγματά μου, όπως είχαμε μαζέψει εμείς του Θοδωρή. Πήρα την κόρη μου και της είπα ότι θα τηρήσω την υπόσχεσή μου να μην πηγαίνω κάθε απόγευμα στη δουλειά. Στο γιο μου δε χρειάστηκε να πω κάτι, δεν καταλαβαίνει ακόμα: απλά του επιβεβαίωσα ότι για τα γενέθλιά του θα του πάρω έναν εκσκαφέα ή ένα ποδήλατο και βγήκα για τσιγάρο. Στο τσιγάρο άρχισαν να φτάνουν και τα επόμενα ονόματα της λίστας: Ο Κώστας… Η Αννα… Η Ηρώ…Ο Γιώργος… Η Πέννυ που την ενοχλούσε συνέχεια ο καπνός από το τσιγάρο μου και μου φώναζε να το σβήσω- ειρωνεία, κανείς από τους δύο δεν θα βρει την ησυχία του από την απόλυση του άλλου.

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι αναδιαρθρώσεις στον ΔΟΛ μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα από το Ιράκ. «Σήμερα Παρασκευή χάσαμε 32 καλούς στρατιώτες». Από τον Σεπτέμβριο του 2010 είμαστε πάνω από 350 που πέσαμε. Αλλοι βρήκαν δουλειά, άλλοι παλεύουν ακόμα, μερικοί δουλεύουν απλήρωτοι, ο Κώστας πέθανε γιατί έσκασε το ανεύρυσμα…

Στην αρχή έδιωξαν τους διοικητικούς –πολλές δεκάδες διοικητικούς. Οι διοικητικοί είναι η πλέμπα των εφημερίδων, δεν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο πουθενά ούτε κι ελπίζουν να το δουν ποτέ, δε μιλάνε με υπουργούς, μεγαλογιατρούς και πρυτάνεις, δε μπορούν να καμαρώσουν στη μάνα τους. Το σωματείο έκανε απεργία και τότε είδαμε για πρώτη φορά πόσο αποφασισμένα είναι τα αφεντικά στην κρίση. Μας τραμπούκισαν, μας έβγαλαν πιστόλια κι έπειτα μας έβγαλαν και μια κάλπη για να καταδικάσουμε την απεργία αλλιώς θα έκλεινε η καθημερινή έκδοση και θα απολυόταν κόσμος. Και πήγαμε στην κάλπη και καταδικάσαμε την απεργία, όχι όλοι μας, αλλά οι περισσότεροι. Και έπειτα, ωστόσο, η καθημερινή έκδοση έκλεισε. Κι ο κόσμος απολύθηκε. 35 συνάδελφοι, που μια στιγμή ενωθήκαμε και τους φέραμε πίσω κι ύστερα τους έδιωξαν πάλι μια Παρασκευή μεσημέρι, μόλις έκλεισαν το κυριακάτικο φύλλο. Όχι πλέμπα πια. Δημοσιογράφους. Ναι, ύστερα έδιωξαν κι εμάς.

Οι δημοσιογράφοι είναι περίεργα ζώα. Σαν τους ξιπασμένους μπάτλερ, νομίζουν ότι έχουν κάτι από την ευγένεια των κυρίων τους, ότι αποκτούν κάτι από την αύρα εκείνων στους οποίους σερβίρουν το Ντραμπουί. Δεν αισθάνονται εργαζόμενοι, αισθάνονται κουκλοπαίχτες που κινούν νήματα. Αρέσκονται να υποτιμούν τον λογαριασμό τους, δεν είναι δα και ο μικρότερος, δεν νιώθουν εργαζόμενοι, αγαπάνε λένε αυτό που κάνουν, δεν είναι λειτούργημα είναι κάτι πιο έξυπνο. Συχνά βέβαια, καταλήγουν αλκοολικοί, φυλάνε μποτίλιες και αντικαταθλιπτικά στα γραφεία τους, πεθαίνουν από εμφράγματα από το καθισιό, την τρυφηλότητα, το κακό ωράριο και το άγχος της κακομοιριάς και του υπηρέτη, αλλά δε νιώθουν εργαζόμενοι –αυτοί ξέρουν, οι άλλοι δεν ξέρουν. Δεν ασχολούνται με τις παραγωγικές σχέσεις, αυτό είναι μπανάλ, νομίζουν πως ο κόσμος είναι ένας διαγωνισμός δύναμης κι επιρροής που υπάρχει από μόνη της. Στο μεταξύ το ποσοστό της υπεραξίας τους χάνεται στο σύμπαν αγνοημένο από όλους, σαν τα χτυπήματα τηλεφώνου σε ένα άδειο σπίτι. Πιστέψτε με, οι δημοσιογράφοι είμαστε πιο νάρκισσοι από τις μπαλαρίνες και σίγουρα πιο αφελείς από τους ανειδίκευτους εργάτες. Η ιδέα ότι ο κόσμος είναι κάτι άλλο από αυτό που λέμε εμείς, δεν μας περνάει από το μυαλό και καμιά φορά τη βρίσκουμε να υπογράφουμε ατομικές συμβάσεις με μειώσεις, γραμμένες σε διατυπώσεις που αποδεικνύουν την ανωτερότητα του είδους μας. Επειτα, μόλις μας πάρουν ένα ακόμα κομμάτι από το μισθό που τους δουλέψαμε, συζητάμε σοβαρά – σοβαρά για το «ντηλ».

Την Παρασκευή με τις απολύσεις, είδα ξανά μερικούς από εμάς να έχουν έναν αέρα της τάξης μας. Τα παιδιά του in.gr μαζεύτηκαν στις σκάλες και συζητούσαν τι θα κάνουν: συζητούσαν με αυτό το είδος της αλληλεγγύης που σε κάνει να πιστεύεις, κόντρα στις προκαταλήψεις, ότι οι εργάτες δε μπορούν μόνο να κάνουν τον κόσμο πιο δίκαιο, μπορούν να τον κάνουν και πιο όμορφο. Ο φωτογράφος από τον 4ο, ο πιο ήσυχος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου, που ήρθε συστημένος από το Μάριο να με βρει για να μου πει πως ούτε εκείνος υπέγραψε την ατομική σύμβαση και ήθελε να είναι σε επαφή μαζί μας, με την ηρεμία του ινδιάνου από τη Φωλιά του Κούκου, μου έλεγε πώς δεν έχει γυναίκα και παιδιά και θα τα καταφέρει για λίγο. Η Ηρώ με αγκάλιασε: τόσα χρόνια στη δουλειά, τσακωνόταν με όλους μα δεν κάρφωσε ποτέ κανέναν. Σε αντάλλαγμα δεν την έβαλαν ποτέ στο μισθολόγιο: έζησε και πέθανε μπλοκάκι κι ένας θεός ξέρει με ποιους όρους την απολύσανε. Η κοπέλα από τα βίντεο, η Στεφανία, είχε βουρκώσει κι όταν μας είδε όλους μαζί κατάπιε τα δάκρυά της και χαμογέλασε. Γύρισε πριν λίγους μήνες στη δουλειά από άδεια λοχείας. Μου είπαν μετά πως κι ο άνδρας της είναι άνεργος χρόνια, ότι τους ζήτησε κλαίγοντας να την κρατήσουν με λιγότερα και της το αρνήθηκαν –εύχομαι να στουκάρουν το καινούριο τους αμάξι σε κολώνα της ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ και να ζήσουν για να δουν τα μεγάλα βαθουλώματα στις πόρτες του. Είμαι βέβαιος πως δεν έκλαιγε για την απόλυση, έκλαιγε γιατί κατηγορούσε τον εαυτό της που τους το ζήτησε. Αν την ξαναδώ, θα της πω να μην το σκέφτεται: έτσι κι αλλιώς είμαστε πάντα στην ανάγκη τους.

Πάει καιρός που χα να νιώσω εκεί μέσα πως ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους της τάξης μου, αυτούς που δουλεύουν για να ζήσουν και νικούν τον φόβο με την αξιοπρέπεια. Ημασταν 21, πριν από τρία χρόνια, που σηκώσαμε τα χέρια μας, μπροστά στους διευθυντές και ψηφίσαμε ξανά την απεργία κι ας κλείσει η εφημερίδα και τα κρατήσαμε σηκωμένα ώρα, γιατί δεν ξέραμε πότε θα έρθει ξανά η στιγμή να νιώσουμε πάλι τόσο περήφανοι. Από την Παρασκευή, μόνο τρεις από αυτούς είναι ακόμα στην εφημερίδα. Οι υπόλοιποι απολυθήκαμε μήνα το μήνα, ο ένας μετά τον άλλον ή σπρωχτήκανε στην έξοδο. Ο Δημήτρης ο Ζακχαίος. Ο Θοδωρής ο Βαρβάρης. Η Μαρινίκη η Αλεβιζοπούλου. Ο Τάσος ο Αναστασιάδης. Και οι υπόλοιποι. Στάθηκαν απέναντι στον Πρετεντέρη και τον Παντελή Καψή, που λίγες μέρες πριν κλαψούριζε ότι αν δεν κόψει τους μισθούς δεν θα χει να σπουδάσει το παιδί του κι έπειτα πήρε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ αποζημίωση για να γίνει υπουργός και να απολύσει όλη την ΕΡΤ. Και τους θύμισαν τον βασικό νόμο της συνείδησης στον καπιταλιστικό κόσμο: το να καταλαβαίνεις πως είσαι εργάτης είναι η προϋπόθεση για να μην είσαι δούλος. Με καμάρι τρυπώνω στη λίστα τους.

Και δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι όλοι εκείνοι που σε κοιτάζουν συνωμοτικά την ώρα που ουρλιάζει ο προϊστάμενος. Αυτοί που δε γελάσανε στο κρύο αστείο του διευθυντή. Εκείνοι που πήγαν να υπογράψουν τις ατομικές συμβάσεις λίγα λεπτά πριν τελειώσει η προθεσμία –κι ας το χαν αποφασίσει μέρες πριν- για να ανησυχήσει ο οικονομικός διευθυντής. Είναι οι άλλοι που δε μιλούν στις συνελεύσεις και σε αγαπάνε γιατί όταν μιλάς εσύ είναι το ίδιο –γιατί είστε το ίδιο. Είναι ο Κωστής, που αφού πέρασε ώρες πολλές με εμάς τους απολυμένους χωρίς να μας πει τίποτα, πήγε και άφησε ένα χαρτί και ζήτησε να συμπεριληφθεί στις απολύσεις, γιατί δε θέλει να ξαναπατήσει το πόδι του εκεί.

Είναι μια πελώρια δύναμη, σαρκαστική, κρυφή, πανίσχυρη, που όταν ενωθεί θα καταστρέψει έναν κόσμο που πάσχει από έλλειψη δικαιοσύνης κι από έλλειψη χιούμορ. Μα δεν έχει ενωθεί ακόμη.

***
Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά. Στις 12 έχουμε συνέλευση –δεν περιμένω πολλά. Οι πιο πολλοί ανάμεσά μας, φοβήθηκαν νωρίς, πάει καιρός που στις συνελεύσεις μας είμαστε οι λιγότεροι. Ολοένα και λιγότεροι. Αυτοί που απολύουν έχουν βρει έναν αλγόριθμο για να μειώνεται σταθερά το ιξώδες της γενναιότητας. Στις 3 θα είμαστε έξω από τον ΔΟΛ. Για 6 χρόνια κάθε μέρα, σήμερα ίσως τελευταία φορά. Θα είμαστε. Δεν ξέρω πόσοι, ξέρω ποιοι: οι πιο όμορφοι ανάμεσά μας, αυτοί που πουλάμε τη δουλειά μας για να ζήσουμε. Λίγο αδύναμοι και καμία φορά λίγο περίγελοι.

Μα γράφει ο Μπρεχτ:

«Όταν για την αδυναμία μας μας περιγελούν
Δεν πρέπει πια να χάνουμε καιρό
Πρέπει έτσι να το φροντίσουμε
Που όλοι οι αδύναμοι να βαδίσουμε μαζί
Και τότε κανείς πια δεν τολμά να μας περιγελάει»

Με λένε Γιάννη Ανδρουλιδάκη, είμαι δημοσιογράφος και κοστίζω περίπου 1500 ευρώ το μήνα μαζί με την ασφάλιση. Πριν δυο χρόνια φώναζα σε μια συνέλευση του Βήματος: «Κατεβήκαμε κάτω 140, θα ανεβούμε πάλι 140, ούτε ένας λιγότερος». Νομίζω πια, θα έχουν μείνει 70. Εγώ είμαι πάλι στη γύρα και σας πουλάω την εργατική μου δύναμη. Αλλά να ξέρετε ότι κάποτε, σύντομα, αυτό θα πάψει να γίνεται και τα δάκρυα της Στεφανίας θα τα πληρώσετε.

Γιατί, ξέχασα να σας το πω: Εμείς θα νικήσουμε.

| iefimerida.gr

“Μαύρος” και ο Ιούλιος για τις κυκλοφορίες…

ScreenHunter_25 Aug. 23 02.49

Πτώση 14% καταγράφουν οι εφημερίδες τον Ιούλιο και συνολική μείωση 12% από τις αρχές του χρόνου καταγράφουν οι εφημερίδες. Ο μέσος όρος των πωλήσεων τον Ιούλιο, έπεσε στα…
923.970 φύλλα(-129.188) και στο 7μηνο στο 1.307.636 (-141.843). Όλες οι κατηγορίες, πλην των εβδομαδιαίων, παρουσιάζουν μικρές ή μεγάλες απώλειες.

Οι κυριακάτικες υποχώρησαν στα 551.341 φύλλα (-64.577) τον προηγούμενο μήνα και στο 7μηνο έπεσαν στα 639.657 φύλλα (-46.659). Οι απογευματινές εφημερίδες έχασαν 11.552, με μέσο όρο πωλήσεων στα 94.025 τον Ιούλιο και στα 96.062 φύλλα (-28.869) από τον Ιανουάριο. Η κατηγορία των λοιπών εβδομαδιαίων φύλλων παραμένει με θετικό πρόσημο, σημειώνοντας αύξηση 8% με μέσο όρο πωλήσεων στα 94.201 φύλλα( 7.248) και 23% στο 7μηνο με 119.508 φύλλα (22.261).

Οι ημερήσιες αθλητικές υποχώρησαν στα 63.017 φύλλα(-7.986) τον Ιούλιο και από την αρχή του έτους στα 51.251 φύλλα(-15.271) ενώ οι αθλητικές της Δευτέρας, υποχώρησαν, κατά μέσο όρο, στα 56.509 φύλλα (-7.376) τον προηγούμενο μήνα και στα 56.287 φύλλα (-16.217) από τον Ιανουάριο. Οι εβδομαδιαίες των προγνωστικών έπεσαν στα 46.659 φύλλα(-18.226) τον Ιούλιο και στα 55.592 (-27.807) από τον Ιανουάριο. Οι πρωινές, χωρίς την καταμέτρηση της «Καθημερινής» πούλησαν, κατά μέσο όρο 6.171 και 7.099 φύλλα, αντίστοιχα.

Οι εβδομαδιαίες οικονομικές πούλησαν 8.970 φύλλα (-3.754) και 8.786 (-6.743) αντίστοιχα και οι ημερήσιες οικονομικές 3.077 (-300) και 3.394(-674) αντίστοιχα.

Το «Θέμα» παραμένει η πρώτη σε κυκλοφορία κυριακάτικη εφημερίδα, με μέσο όρο πωλήσεων τα 130.284 φύλλα(-18.915) τον Ιούλιο και 139.691 (-21.498) στο 7μηνο. Το «Βήμα» είναι δεύτερο τον περασμένο μήνα, με μέσο όρο τα 82.095 φύλλα (-18.944) και 102.454(-3.817) αντίστοιχα. Με 80.603 φύλλα (-14.638) η «Καθημερινή της Κυριακής» τον Ιούλιο και με 102.007(-2.135) από τον Ιανουάριο. Το «Έθνος της Κυριακής» πούλησε 84.590 φύλλα(9.838) και 92.191 (-6.532) αντίστοιχα και η «Real News» 75.687 φύλλα(-13.461) και 82.725 φύλλα (-14.660), αντίστοιχα.

typologies.gr

Βαρύς και φέτος ο φόρος αίματος για τον Τύπο

1076282

Σαράντα δημοσιογράφοι ή μέλη δημοσιογραφικών αποστολών, σκοτώθηκαν εν ώρα εργασίας κατά το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, με τις συνθήκες θανάτου 27 εξ αυτών να παραμένουν αδιευκρίνιστες, αναφέρει έκθεση διεθνούς οργανισμού για την ασφάλεια των μέσων ενημέρωσης, τη Δευτέρα.

Πολλές από τις δολοφονίες δημοσιογράφων συνέβησαν ενώ τα θύματα επιχειρούσαν την αποκάλυψη εγκλημάτων ή ζητημάτων διαφθοράς.

Η Συρία ήταν η πιο επικίνδυνη ζώνη για τους δημοσιογράφους το 2012, όπου σκοτώθηκαν τόσο από τις δυνάμεις της κυβέρνησης όσο και των ανταρτών, κατά το πρώτο εξάμηνο του περασμένου έτους 70 δημοσιογράφοι ή μέλη αποστολών, ανέφερε η έκθεση του Διεθνούς Ινστιτούτου για την Ασφάλεια της Δημοσιογραφίας (News International Safety Institute INSI).

Έξι δημοσιογράφοι και προσωπικό υποστήριξης σκοτώθηκαν στην Ινδία τους πρώτους έξι μήνες του 2013. Ως το πιο αποτρόπαιο έγκλημα κατά δημοσιογράφου, καταγράφηκε αυτό όπου ένας ρεπόρτερ βρέθηκε με κομμένο το λαιμό και τις τοπικές εφημερίδες να γράφουν ότι δολοφόνοι μπορεί αν είναι είτε εγκληματίες αλλά ακόμη και μέλη της αστυνομίας.

Στη Βραζιλία, ένας δημοσιογράφος ραδιοφωνικού σταθμού και αρθρογράφος με σχόλια κατά της εγκληματικότητας και της διαφθοράς, δολοφονήθηκε από άγνωστους που επέβαιναν σε μοτοσικλέτα, ενώ ένα μήνα αργότερα την ίδια τύχη είχε ένας συνεργάτης του φωτογράφος. Πέντε δημοσιογράφοι στο Πακιστάν, σκοτώθηκαν μόλις την πρώτη μέρα του έτους, σε μια χώρα όπου τα δημοσιογραφικά στελέχη είναι σε διαρκή κίνδυνο καθώς μαίνεται η βία μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας και των ισλαμιστών ή μεταξύ των αντιμαχόμενων πολιτικών παρατάξεων, σύμφωνα με το INSI.

H φωτογραφία εξωφύλλου είναι από τη δολοφονία δυο δημοσιογράφων στο Μεξικό, οι οποίοι κάλυπταν θέμα που αφορούσε καρτέλ ναρκωτικών.

Πηγή: AΠΕ-ΑΜΠΕ

Που βρίσκει λεφτά ο Οικονομόπουλος; …

ScreenHunter_05 Aug. 19 11.19

Δημοσιογραφική στέγη στην Ελευθεροτυπία βρήκε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος μετά την εκδίωξή του από την εφημερίδα Τα Νέα.
Ο Γεωργουσόπουλος είχε αποχωρήσει από την εφημερίδα του ΔΟΛ όταν…
ο Σταύρος Ψυχάρης και ο διευθυντής του Χρ. Μεμής, προχώρησαν στις αρχές του χρόνου σε εκκαθαρίσεις παλιών καταξιωμένων συντακτών – ανάμεσά τους και οι Λευτέρης Παπαδόπουλος, Δ. Δανίκας, Πόπη Διαμαντάκου.
Στον ΔΟΛ ο λογοτέχνης, ποιητής -συν τοις άλλοις- Κ.Χ. Μύρης (το ψευδώνυμο του Γεωργουσόπουλου) έγραφε κριτική θεάτρου από το 1971 – πρώτα στο ΒΗΜΑ και μετά στα Νέα.
Στην Ελευθεροτυπία ο Κ. Γεωργουσόπουλος θα σχολιάζει καθημερινά τη ζωή και την Τέχνη μέσα..
από τη νέα στήλη που εγκαινίασε η εφημερίδα με την ονομασία «Οι πλάγιες ερωτήσεις του Πορφύριου». Επίσης ο λογοτέχνης κάθε Κυριακή θα είναι παρ΄ων με την επιφυλλίδα του.
Για όσους βιαστούν να πουν που βρήκε χρήματα ο Χ. Οικονομόπουλος (πέρα από τα γραφόμενα περί δανείου 5 εκατ.) για να προσλάβει ένα όνομα σαν τον Γεωργουσόπουλο, να θυμίσουμε ότι ο καταξιωμένος Έλληνας λογοτέχνης και κριτικός θεάτρου, έμεινε εκτός δημοσιογραφικής πιάτσας περισσότερο από 8 μήνες. Κι αυτό κάτι λέει για την όποια αμοιβή του στην εφημερίδα της Μίνωος.

zoornalistas.blogspot

Τέλος για το καθημερινό φύλλο της «Βραδυνής»

vradyni_600_375_-1520156786

Ανακοινώθηκε σήμερα στους στους εργαζόμενους της εφημερίδας «Βραδυνή» ότι το καθημερινό φύλλο αναστέλλει την έκδοσή του και Παρασκευή, θα κυκλοφορήσει το τελευταίο.

Η εφημερίδα θα συνεχίσει να κυκλοφορεί την κυριακάτικη έκδοσή της.

Θλιμμένο μονόστηλο

dimosiografos


«Έφυγε» ο δημοσιογράφος Μάρνης Σκουντριδάκης

Έφυγε σήμερα από τη ζωή ο δημοσιογράφος Μάρνης Σκουντριδάκης σε ηλικία 79 ετών.

Ο Μάρνης Σκουντριδάκης είχε δουλέψει ως δημοσιογράφος, Αρχισυντάκτης, Διευθυντής Σύνταξης και μετέπειτα ως Διευθυντής στις εφημερίδες Ακρόπολη, Απογευματινή, Καθημερινή, Ελεύθερο Τύπο, κ.α.

Στην ΕΡΤ υπήρξε Γενικός Διευθυντής Ενημέρωσης, ενώ στο ΑΠΕ-ΜΠΕ είχε διετελέσει Διευθυντής Νέων Μέσων Επικοινωνίας.

Η κηδεία του θα γίνει , στις 15:30 στο Κοιμητήριο της Νέας Σμύρνης, σε στενό οικογενειακό κύκλο.

Menu Title
http://www.tsantirinews.gr/